دوم تیر زادروز غلامحسین غریب
ساعت ۱٠:٤٠ ‎ب.ظ روز ٢ تیر ۱۳٩٥   کلمات کلیدی:

با مهر

 

مردان روزگار

بر مرگ چیره می‌شوند

هربار که از قید نام و نشانی خود را رها می‌کنند

بر مرگ چیره می‌شوند

هربار که خود را از بازی اندیشه های کهنه آزاد می‌کنند

بر مرگ چیره می‌شوند

و آنگاه که خدای مرگ فرا می‌رسد

چیزی برای بردن و نابود کردن ندارد

 

تنها صداست که می‌ماند   صدای خروسی که می‌خواند

به یاد غلامحسین غریب  «ماندگار صدای خروس جنگی»


 
بس کن افسانه سرا! از غلامحسین غریب
ساعت ۸:٤٩ ‎ب.ظ روز ۳۱ خرداد ۱۳٩٥   کلمات کلیدی:

با مهر

یک میلیون سال است که با افسانه های قشنگ مرا سرگرم کردی،تا با پشت خمیده،بار سنگین‌صدها هزار بت اندیشه را بر دوش نگه دارم.یک میلیون سال است که از سنگینی قوانین فریبای مرگ‌ و حیات که چون حلقه های عظیم طلایی بر پیکرم آویخته‌ای،روی زمین دنیا می‌خزم و با چشمان نیمه‌باز،به رد ‌پای این لولوی مسخره که به نام مرگ برایم ساخته ای می نگرم.

دیگر کافی است.

امروز می‌خواهم کمر راست کنم.می‌خواهم از این باربری ننگین،آزاد شوم.

یک میلیون سال است که از ترس به این لولو تعظیم کردم،تملق گفتم.تمام قشنگی‌های حیاتم را ارمغان دادم،اما جز سکوت پاسخی نشنیدم.امروز می‌فهمم که این جز یک مجسمه،یک خدای چوبی که اندیشه‌ی وحشتزده‌ی تو ساخته است چیزی نیست.

یک میلیون سال هرگاه خواستم کمر راست کنم و بار سنگین ترسهای  ارثی را به دور بیفکنم،شکل نوینی از این خدای چوبی به من نمایاندی.از لولوی مرگ برایم امید و دلخوشکنک موهوم درست کردی و وادارم ساختی که همچنان شکاری بیم زده به او پناه ببرم و استمداد بجویم.

اما گوش کن افسانه سرا!

من باید در یک نبرد پیروز شوم.

باید این حصار بلندی را که اندیشه ی فرتوت تو در میان صحرای ابدیت پی ریخته ،با کلنگ خودسری و عصیان آنقدر بکوبم تا در هم فرو ریزد.

آنگاه بر این بیابان بی نهایت گام بردارم،

و از تنهایی خود در راه یک جستجوی جاودانی لذت ببرم.

********

من در این نبرد پیروز خواهم شد.

بار سنگین جسمها را به دور خواهم افکند.عمرها می گذرند،

اجسام،بازیچه های دست پروردگار مرگ،چون برگهای خزان زده فرو می ریزند.

اما من همچنان پیش می روم.

می روم تا به سرزمین گمنام سرکشان.

آنجا آزاد از قید کهنسال نامها و شناسایی ها ،

آزاد از دام پهناور اندیشه های فرسوده،

در پرده ها چنگ خواهم زد.

بر خدای مرگ،

بر این لولوی پیر چیره خواهم شد و عربده خواهم کشید.

آهای افسانه سرا؟

دیدی وحشی ها پیروز شدند.

دیدی چگونه این افسانه ی کهنسال، این تمدن اجسام،

همچنان رخت مندرسی از پیکرهای در بند مانده ی من فرو ریخت.

می دانم هزاران سال به این حماسه ی پرشور خندیده ای.

هزاران سال عربده ی پر غرور وحشیان را که از جنگل های گمنام

 هستی برخاسته است با عشوه ی تمدن های تو خالی به ریشخند گرفته ای.

هزاران سال با مترسک های گوناگون،

که زاده ی یک دستگاه خداسازی،

زاده ی یک ترس پا برجای ارٍثی هستند،

مرا به خمیدن و خزیدن بر زمین دنیای بزرگ وادار کرده ای.

اما امروز تبرم را به دست گرفته ام.

تبری که تاریخ ندارد و برکناره تیغ بی حیایش افسانه ی آهنگران قدیم کنده نیست.

با خبر باش افسانه سرا!

تبر بی آزرم نبرد با مترسک ها را آغاز می کند.

و من از آن سوی این حصار فرتوت کهنسال پیام آزادی خود را می شنوم.

 

برگرفته از کتاب شکست حماسه

اشعاری به نثر از غلامحسین غریب.

 


 
← صفحه بعد